اللهم بارک لِمولانا صاحب الزمان: الگویی جاودان از یک غلام وفادار”
در دوران پرآشوب و پیچیده غیبت امام زمان عجل الله تعالی فرجه ، گاهی احساس تنهایی و سردرگمی میکنیم و از خود میپرسیم: “وظیفه من به عنوان یک شیعه منتظر چیست؟ چگونه میتوانم با مولای خود ارتباطی معنوی برقرار کنم؟” پاسخ این پرسشها را میتوان در قصه های عمیق تاریخ شیعه جستجو کرد. یکی از این قصه های پندآموز، داستان غلام وفادار امام حسین علیه السلام است؛ داستانی که چون آیینه ای، وظیفه ما را در قبال حضرت مهدی علیه السلام نمایان می کند و کلید راز یک زندگی پربرکت را به ما میآموزد.
داستان غلام امام حسین علیه السلام و نگاهی به یک بشقاب غذا
روایت شده است امام حسین علیه السلام باغی داشتند که «صافی» – غلام حضرت – عهده دار باغبانی آن بود. روزی به همراهی اصحاب خود، به آن باغ رفتند و هنگامی که نزدیک شدند، دیدند غلام مشغول نان خوردن است و هر تکه نانی را که برمی دارد، نصف آن را پیش سگی می اندازد و نصف دیگرش را خودش می خورد و پس از فارغ شدن از خوردن، می گوید: الحمدللّه رَبِّ العالمین، خداوندا بیامرز مرا و آقای مرا و او را برکت ده(اللهم بارک لمولاناالحسین)، همچنان که والدین او را برکت دادی، ای اَرحم الرّاحمین!
حضرت از این منظره به شگفت آمدند و غلام را صدا زدند. غلام با عجله از جا برخاست و گفت: ای آقای من و آقای مؤمنینِ تا روز قیامت! من شما را ندیدم تا به خدمت شما حاضر شوم؛ مرا عفو فرما.
امام علیه السلام فرمود:
ای صافی! تو مرا حلال کن که من بی اجازه به باغ تو وارد شدم.
غلام گفت: شما از روی فضل و کرم و بزرگواری خود، این چنین با من برخورد می کنید وگرنه باغ از آنِ خود شماست
امام حسین علیه السلام فرمود:
من دیدم هر تکه نانی را که برمی داری نصفش را پیش سگ می اندازی و نصفش را خودت می خوری، چرا این کار را انجام می دادی؟
غلام گفت: ای آقای من! این سگ به هنگام نان خوردن، نگاهش به من بود و من شرم کردم از این که خود، نان بخورم و او به من نگاه کند و این در حالی بود که سگ متعلّق به شماست و از باغ شما حراست و مراقبت می کند، و بالاخره، منِ بنده ی شما و این سگِ متعلّق به شما، هر دو از مالِ شما می خوریم.
امام حسین علیه السلام از نحوه ی پاسخگویی آن غلام و حالت عاطفی او به گریه افتادند و فرمود:
در صورتی که مطلب از این قرار است، پس تو برای خدا آزاد شدی.
سپس هزار دینار هم به وی بخشیدند. غلام گفت: اکنون که مرا آزاد کردید، باز هم می خواهم عهده دار باغبانی و خدمات مربوط به آن باشم.
امام حسین علیه السلام فرمود:
شایسته است وقتی [انسان] کریم حرفی می زند و سخنی می گوید، راستی آن را با عمل نشان دهد. من هنگام ورود به باغ گفتم: از ورود بی اجازه به باغت، مرا حلال کن، اکنون من این باغ را به تو بخشیدم، پس این همراهان مرا در خوردن میوه و خرمای آن، میهمان قرار ده، و به خاطر من، آنان را گرامی دار، که خداوند روز قیامت گرامی ات دارد و تو را در خُلقِ نیکو و عقیده ات برکت دهد.
غلام گفت: اکنون که باغ خود را به من هبه فرمودی، من هم آن را وقف اطرافیان و شیعیان شما می کنم.
مستدرک الوسائل، ج7، ص192 ؛ احقاق الحق، ج11، ص446
این داستان کوتاه، اما چه عمیق! غلام با یک جمله ساده، نه تنها محبت خود را نشان داد، بلکه فهمید که تمام نعمتهای اطراف او، از برکت وجود مولایش حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام است. او با گفتن “اللهم بارک لمولانا الحسین”، در حقیقت منشأ اصلی نعمت را شناخت و برای آن منشأ، از خداوند طلب برکت کرد.
گذر از تاریخ تا امروز: ما و مولایمان حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف
حال بیایید این نگاه را به زمان خودمان ببریم. آیا امروز ما نیز مولایی نداریم؟ آیا کسی نیست که وجودش باعث برکت در زمین، نزول رحمت و جاری شدن روزیها باشد؟
قطعاً پاسخ مثبت است. امروز، مولای ما حضرت صاحب الزمان علیه السلام است. همان وجود نازنیی که به برکت او باران میبارد، روزیها تقسیم میشود و هستی ادامه پیدا میکند. هر لقمه نانی که میخوریم، هر هوایی که تنفس میکنیم و هر نعمتی که از آن بهرهمندیم، به برکت وجود مقدس امام عصر علیه السلام است، حتی اگر در پس پرده غیبت باشند.
الگوسازی برای یک شیعه منتظر: از زبان تا عمل
حال بیایید از آن غلام وفادار یاد بگیریم. او در زمان حضور امامش، با زبانش برای مولایش دعا کرد. ما در زمان غیبت امام زمان علیه السلام، با تکرار همان ذکر و تبدیل آن به «اللّهُمَّ بارِكْ لِمَوْلانَا صَاحِبَ الزَّمَان»، میتوانیم:
- محبت خود را اثبات کنیم: این جمله، شعار یک عاشق و پیرو واقعی است.
- منشأ نعمتها را بشناسیم: با گفتن این دعا، دائماً به خود یادآوری میکنیم که تمام برکات زندگی ما، از برکت وجود امام زمانمان است.
- دعایی جامع بگوییم: با طلب برکت برای امام، در حقیقت برای همه چیز دعا کردهایم؛ چرا که برکت برای امام به معنای برکت برای کل عالم و در نهایت برای خود ماست.
- انتظار فعال داشته باشیم: این کار، نوعی پیوند قلبی و معنوی با امام غایب ایجاد میکند و نشان میدهد که ما او را در تمام شئون زندگی خود حاضر و ناظر میدانیم.
چگونه “اللهم بارک لمولانا صاحب الزمان” را در زندگی روزمره جاری کنیم؟
- پیش از غذا: بهترین زمان برای گفتن این ذکر زیبا، قبل از صرف هر وعده غذایی است. همانطور که غلام در هنگام غذا این جمله را گفت، ما نیز با نگاه به سفره خود، منشأ واقعی آن را یادآوری کنیم.
- در نمازها: میتوانید این دعا را پس از اتمام نماز و در قنوت یا اذکار پس از نماز بگویی.
- در طول روز: این جمله را به یک ذکر همیشگی و زمزمه دل خود تبدیل کنید. هنگام شروع کار جدید، هنگام خرید، هنگام استفاده از نعمتهای الهی.
و در پایان
اللهم بارک لِمولانا صاحب الزمان: الگویی جاودان از یک غلام وفادارغلامِ امام حسین علیه السلام فقط یک روایت تاریخی نیست؛ یک الگوی زنده و کاربردی برای همه ما منتظران حضرت مهدی علیه السلام و ندای دل های مشتاق است. بیاییم با الهام از این عمل نیک، خود را به ذکر «اللّهُمَّ بارِكْ لِمَوْلانَا صَاحِبَ الزَّمَان» متعهد کنیم. این کار، نه تنها یک عبادت بزرگ است، بلکه نگاه ما را به جهان اصلاح میکند، برکت را به زندگی هایمان دعوت میکند و پلی معنوی بین دلهایمان و امام عصر علیه السلام میسازد.
باشد که با این کار، از یاوران واقعی آن حضرت در دوران ظهور باشیم.
اللهم بارک لمولانا صاحب الزمان و عجل فرجه الشریف
سلالم نیز جهت یادآوری این امر مهم کتیبه ای زیبا برای نصب در محل کار منزل و یا برای هدیه دادن به دوستان طراحی کرده که می توانید آن را مشاهده و تهیه کنید”
